مجله نگاه شرقی

برند شخصی در برابر شهرت

کاوُش
برند و شهرت، ارتباط بسیار نزدیکی با هم دارند اما معادل و مترادف یکدیگر نیستند. اگرچه منطقی است که از عبارت «در اختیار داشتن » برای برند و شهرت صحبت کنیم اما در حقیقت هیچ یک از این دو به عنوان یک دارایی مشهود، در اختیار ما قرار ندارند. به عبارت دیگر اشتراک این دو در نامشهود بودن، منجر به اختلاط معنی آن ها نزد افراد شده و این تصور را به وجود آورده است که این دو لفظ دارای یک معنا هستند. (مارک دای ساما، 2015) البته در این میان کسانی هم هستند که از اساس قائل به یکسان بودن معنای برند شخصی و شهرت هستند. به عنوان مثال لورن فلدمن (2008) که معمولاً نظراتی جنجالی ابراز می کند، معتقد است که چیزی به اسم برند شخصی وجود ندارد. طبق نظر فلدمن: «همین که شروع به فکر کردن درباره خود به عنوان یک برند کنید، چیزی از هویت انسانی خود را از دست می دهید… شما انسان هستید، شهرت، اعتبار و شخصیت دارید. انسان ها برند نیستند. » چنانچه نظر فلدمن را درست قلمداد کنیم، اساساً بحث از برند شخصی و شهرت به یک بحث لفظی فروکاهیده می شود. طبق این رویکرد زمانی که از ویژگی های حرف های و توانایی های یک شخص سخن می گوییم در واقع از همان شهرت او صحبت می کنیم؛ در نتیجه حاصل بحث شهرت و برند شخصی چیزی جز بازی با کلمات نیست. از سوی دیگر ماکو لهل مور (2016) معتقد است برندسازی از اشخاص منجر به زیر سؤال رفتن شأن انسانی آن ها نمی شود زیرا صرف انسان بودن می تواند ما را از اشیا جدا سازد. انسان ابعاد مختلفی دارد؛ برخی از این ابعاد مربوط به زندگی حرف های او و برخی مرتبط با حوزه های شخصی، اجتماعی و دیگر ابعاد حیات آدمی می شود. در این مقاله سعی خواهیم کرد تا با ارائه یک تعریف ملموس از برند شخصی و شهرت، وجوه تشابه و تفاوت آ نها را بررسی کنیم. بدین منظور ابتدا باید مفاهیمی را از هم بازشناسیم.

نظر دهید